۱۳۹۳ خرداد ۱۸, یکشنبه




يادمه هميشه عروسكهامو با اسباب بازي هايي مثل ماشين و تفنگ و .... برادرام عوض مي كردم، ديگه طوري شده بود براي ما سه تا يه جور اسباب بازي گرفته مي شد. اين طوري شد كه كليشه ي اسباب بازي هاي دخترانه و پسرانه شكست! 

كليشه هاي جنسيتي اكتسابي اند و نه ذاتي.
مهناز قزلًو



مهناز قزلو

هزاره ها از عمرم مي گذرد
و هر موي من 
از حادثه اي تلخ
سپيد است
با شكوفه هاي انار 
موهايم را رنگ مي كنم

پيچك هاي خزنده ي اطلسي
لبخندم را مي آرايند 
و توت فرنگي هاي بي فلس
بر آوندهاي سرخ لبانم 
بوسه مي زنند

دست خودم نيست
بر ساقه هاي ساده ي ريزوم
عاشقانه پيوند خورده ام

بتاريخ همين اكنون / دوازدهم آوريل دوهزاروچهارده - استكهلم



مهناز قزلو

اهل زمين
-------

تپش قدم هايي كه رانده مي شوند
در زادگاه تلخي هاي شفاف
سكوت را خطر نمي كنند
حق با توست
كنار واقعيت راه نرو!

آب هاي ساكت غمگين
هوش جاذب سفر را 
از ياد برده اند

هراس سروده هاي تشنه
لبهاي زخمي مسافري ست
كه خوشبختي را
برعهده نمي گيرند

دست زمان را رها كن
دغدغه ي هشيار شكستن
و اندام هاي كهربايي خاموش
نه! به من دل نبند

نه بوسه ترا به من نزديك مي كند
نه پنجره هاي بسته، دور
بليط همه دنيا را گرفته ام 
تا اهل زمين شوم

يازده آوريل دوهزاروچهارده

مهناز قزلو

چقدر آفتاب هاي بي رنگ و روي ريقو را
به رخ ام مي كشي

آهن قراضه ها
به هم چشمك مي زنند
آنگاه 
انباشته از سياست و گه
با پيامبران همخوابه مي شوند
و در آشوب تعلل و تاخير
در مزبله اي مدرن
روايتي متفاوت را
استفراغ مي كنند

دهم آوريل دوهزاروچهارده - استكهلم







مهناز قزلو

"دوستت دارم"، زندگي ست
دوستتم بدار
آنچنانكه هستم

به هنگام طلوع آفتاب
جهان را عاشقانه در آغوش خواهيم كشيد
و دست لاي موهاي آسمان مي بريم
تا شكوفه هاي عشق
بهار را نقاشي كنند

نهم آوريل دوهزاروچهارده- استكهلم




"بودش مردانه يا مردانگي"

مصاحبه ي جواد تسليمي با فتانه فراهاني /

 دكتراي مردم شناسي و استاد و پژوهشگر دانشگاه استكهلم 

در لينك زير بشنويد: 


مهناز قزلو
...................
"حكومت اسلامي ايران، با قانون قصاص، مردم را در برابر هم قرار مي دهد، در حاليكه خود، چنين قانون ضدانساني را در رويه ي قضايي به اجرا مي گذارد"

آن سوي مكث

به بهانه ي اعدام ريحانه جباري 
مصاحبه با پرستو فاطمي

بررسي قوانين قصاص و اعدام در حكومت اسلامي

در لينك زير بشنويد:




اعدام.....! آري يا نه؟ چرا؟
- آيا كسي كه دست به قتل مي زند، بايد اعدام شود،
- آيا خانواده ي مقتول بايد در مورد مجازات قاتل تصميم بگيرند. 
- تكليف رويه ي قضايي در مور جرايمي همچون قتل چيست. 
- چه كسي يا كساني صلاحيت بررسي پرونده هاي قتل را دارند..
چرا....؟

مهناز قزلًو




شايد اگر هر كدام از ما خود را زندگي كنيم، و ناگزير از به لباس ديگري درآمدن نباشيم و در عين حال بگذاريم هر يك خود واقعي اش را آزادانه زندگي كند، به خصم به هم پشت نخواهيم كرد!

مهناز قزلًو



این چه رسمی ست ؟

چه کس گفته چنین:
 
با گره سال خود آغاز کنیم؟

از هزاران گره ي مانده به راه

تو بیا تا گره ای باز کنیم !




مهناز قِزِلّو

"سرِ راهِ خودت نایست"
------------------

آنتن هایی که معجزه را می گیرند
و هراسشان همه، تاسی ست! 
و بینی های کج!
و قدهایی کوتاه!
تلویزیون را باید شکست!

رو به نسیم که بروی
سرخوشی ات می لغزد
ناپیدا می شوی
در قواره های غناس
و دردهای حقیر

سرِ راهِ خودت نایست

نخل های سرکشِ ساحل های بی صدف
برگ های دفترِ شعرم را می شناسند
و سلول هایی که در آنها زیستم

دانه های برف
بی اعتنا به تمنایم باریدند
دانه های باران
با جرعه های شیشه ای اشک
نگاهم از پنجره
گاهی که خم می شد

از تردیدها که بگذری
خیال نکن شاخه ی یقین
ترک می خورد
اثباتِ ثباتِ شک، همیشه
مثلِ یک صندلی سرد
لبخندت را تلخ می کند
حماقتی که بغض را هم مچاله می سازد

بگذار غرورِ هیولایی ام را بشکنم
همین ضخامتِ بی خاصیتِ مزمن
که عشق را
به گونه ی آخرین لبخندِ یک اعدامی
تخمین می زند

یکم آوریل دوهزار و چهارده - استکهلم




مهناز قِزِلّو
آن سوی مکث
----------------

مصاحبه با نسترن و زهره / زوج همجنسگرای ایرانی

به بهانه ی اعلام ازدواج دو همجنس گرای ایرانی

نگاهی کوتاه به قوانین یوگیاکارتا در حمایت از گرایشات و هویت های جنسیتی

در لینک زیر بشنوید




مهناز قِزِلّو

وقتی خودت باشی
وقتی خودم باشم
دو ستاره 
یک شب را روشن می کنند
فاصله هم که باشد
رویا در صاعقه رنگ می بازد
مثل ناقوسی که از واقعیت عبور می کند
و دستان بهار را به شکوفه ها می رساند
تا آوازی را بچیند

میان پنجره های شکسته
می توانی دست بر شانه هایم بگذاری
قلب به فرصتی تعلق دارد
که اشتیاق دیدنت 
دلم را بسوزاند

سرگشتگی دیوانه وار من 
چون رعد و آتش
اشک های عاشقانه ی غمگینی ست
که رد پای عطر برگ ها را 
تا مهربانی پاییز
بی تابانه انتظار می کشد

بیست و هفتم مارس دوهزار و چهارده - استکهلم



زندگي را از ما ندزديد
زندگاني مال ماست
شور و شر، 
عشق و محبت
رنگ، گل، لب، بوسه، خنده
عاشقانه زيستن،
هر چه خوب است و صميمي مال ماست

/مهناز، بتاريخ همين امروز



تصاوير زنانگي چرا!

چرا براي نقد كردن، خطاب و عطاب، سرزنش و ملامت كسي يا سياستمداري كه مرد است، از احمدي نژاد گرفته تا پوتين و ديگران، آنها به شكل و تصويري زنانه! نقاشي، تصويرسازي و نشان داده مي شوند. 
كافي ست فقط به فيس بوك نگاهي با دقت بيندازيم. مگر اندام زنان و يا سمبل هاي زنانگي! نشان از رسوايي مي دهند؟؟! زبان تصوير نيز زن ستيزانه است. زبان انساني را پاس بداريم. —

مهناز قزلًو




تبريك عطر بهار، روز گل ها
**************************
بهار يعني عشق، مهربان تر مي شود... عشق، يعني انسان، گل مي دهد... گل، بهانه اي زيبا براي دوست داشتن است... دوست داشتن، انديشه ي عاشقانه ي زندگي ست... زندگي، احساس روشن لحظه هاست... لحظه هاي رنگين كماني ي ترانه ها و لب ها... و لب ها، بوسه اند و آواز...
بهار و دوست داشتن، مهرباني و زيبايي ي لحظه هاي رنگين كماني، احساس روشن ترانه ها و بوسه ها، گل و آواز، انسان و انديشه ي عشق، تنها بهانه هاي قشنگ زندگي ست، تا مهر و دوستي را با عطر بهار و شادمانه هاي بي دريغ اش را آرزو كنم براي هر انسان... هر دوست.... هر يار...

مهناز قزلًو
بهار ۱۳۹۳






شعر "کاش بهار بیاید"
 از مهناز قِزِلّو
کاش بهار بیاید
و دست هایت را بگیرد
به مدرسه ببرد

کاش بهار بیاید
لب هایت را بخنداند
تا دیگر غم از نگاهت پر بزند

کاش بهار بیاید
و با شکوفه هایش
موهایت را ببافد
و زندگی از خنده های تو پُر شود

کاش بهار بیاید
تا دستهایت دیگر یخ نزند
آستین پیراهنت
جوهری باشد از مشق های نو
تا دیگر تنهایی
به پیراهنت نچسبد

کاش بهار بیاید
و گل های سرخ
دستان کوچکت را
سر هر کوچه ببوسند

کاش بهار بیاید
و گیلاس های عاشق
به گوش هایت بیاویزند
تا پروانه ها به دنبالت بدوند

کاش بهار بیاید
اگر بهار بیاید
پروانه های روی دفتر مشق ات
کنار گل های کوچک وحشی
راه خانه را دیگر هرگز
گُم نخواهند کرد





****************


چقدر ناز مي كند گُل


چقدر حرف دارد دل



****************


مهناز قزلو

آتش مي گيرد دلم
آخ .....دلتنگم
دلتنگ بغض مه ألود چشمهايت
كه فلسفه را نمي شناسند
دلتنگ زانوان هنوز زخمي ات

سوژه هاي سياه 
درد را به اندوهت گره مي زنند

اشارات گنگ سياست
پشت اشراق كلبه ي كوچكت
روي گليمي 
كه هنوز جاي پاي او بر آن ست
بهت جادويي انتظار را مي ماند

حذف، همواره تم غالب بيهوده اي ست

"آلخاندرو گونزالس ايناريتو"،را مي شناسي؟
نه، من هم نمي دانم كيست، مادر!

فقط توالي منطقي زمان 
به نقطه ي اتصال نمي رسد
وقتي قاب ذهن، تو را پنهان مي كند

انگار مي درخشي 
گاهي كه آه ... مي كشي

سيزده مارس دوهزار و چهارده- استكهلم


از عشق با جهان چیزی نمانده است


 شاعر: "مینا اسدی" 

تهیه کننده: "مهناز قِزِلٌو"